PROGRAM KONTROLI STANU ZDROWIA STAD ZARODOWYCH TRZODY CHLEWNEJ
Koncentracja produkcji zwierzęcej i stała rozbudowa obsady ferm wiąże się z większym zagrożeniem epizootycznym. Wysoki status zdrowotny jest ważny szczególnie w stadach zarodowych, gdyż tylko w zdrowym i silnym organizmie mogą ujawnić się cechy genotypu, na podstawie których możemy ocenić faktyczną wartość użytkową danego osobnika. Nie zapominajmy, iż stada rodzicielskie dostarczają materiał dla towarowych ferm trzody chlewnej, gdzie każda infekcja, nawet na etapie podklinicznym, skutkuje pogorszeniem wskaźników ekonomicznych fermy, czyli spadkiem rentowności.
W celu poprawienia statusu zdrowotnego polskich stad zarodowych trzody chlewnej PZHiPTCh "POLSUS" wdraża program monitoringu weterynaryjnego i bioasekuracji ferm. Głównymi zadaniami są diagnozowanie i eliminowanie konkretnych chorób oraz niedopuszczanie do rozprzestrzeniania się zarazków pomiędzy stadami. Pieczę nad programem sprawuje Rada Weterynaryjna w skład, której wchodzą: prof. dr hab. Zygmunt Pejsak, prof. dr hab. Marian Truszczynski, dr Piotr Kołodziejczyk, dr Marian Porowski.
Kontrola statusu zdrowotnego zwierząt przeprowadzana jest przez nadzorującego chlewnie lekarza weterynarii i obejmuje ona:
Badania kliniczne kontrolne przeprowadzane co 30 dni, we wszystkich grupach technologicznych (ZZZN, dyzenteria, adenomatoza, salomoneloza, pleuropneumonia, Mhp, świerzb, streptokokoza, choroba Glässera)
Badania kliniczne wykonywane w przypadku podejrzenia wystąpienia przynajmniej jednej z ww. chorób, tak by możliwe było postawienie dokładnej diagnozy.
Badania poubojowe wykonywane co 3 miesiące, mające na celu diagnostykę następujących jednostek: ZZZN, dyzenteria, salmoneloza, pleuropneumonia, Mhp, endopasożyty.
Liczba prób pobranych w stadzie określana jest na podstawie tabel opracowanych przez J.T Done
Cale stado podlega tuberkulinizacji (tuberkulina ptasia i bydlęca)
Obowiązkowe szczepienia stada podstawowego przeciw parwowirozie i różycy ( szczepionka zabita)
Program bioasekuracji ma na celu niedopuszczenie rozprzestrzeniania się chorób pomiędzy fermami. W tym przypadku zadaniem nadzorującego lekarza weterynarii jest pomoc we właściwej organizacji fermy, ustaleniu punktów szczególnego ryzyka i kontrola przestrzegania zasad bioprewencji, ze zwróceniem uwagi min. na obecność śluzy sanitarnej, ograniczenie do koniecznego minimum wjazdu samochodów na fermę, kontroli odwiedzin fermy, obecność mat dezynfekcyjnych przed wejściem do budynków, przestrzeganie zasady "całe pomieszczenie pełne - całe pomieszczenie puste", poddawanie zakupionych zwierząt kwarantannie i aklimatyzacji.
Lekarz weterynarii sprawujący opiekę nad chlewnią zarodowa raz na 6 miesięcy winien przygotować okresowy raport z wizyty, na podstawie którego wystawiany jest certyfikat określający status zdrowotny stada.
